Individueel project: “voorzien in eigen onderhoud van internaat Kasempa” door Anke en Rudi (zie ook tuintje in Kasempa)

Weglog 8

Slotakkoord

Er heeft zich tot nu toe geen echtpaar gemeld, die het programma gaat overnemen. Is dat een halszaak. ´Nee´. Het kan ook gerust tijdens het laatste trimester van dit jaar. Wees welkom.

Valt er dan een gat? Of stagneert het programma? Stort de boel dan in elkaar?  Echt van die typisch Nederlandse vragen, waar we dol op zijn. Zeker als je zelf de indruk hebt dat er veel is bereikt!

Dat is gewoon ook zo. Allereerst hebben we met de kinderen bijna 12 weken veel plezier gemaakt. Maak ze blij, was één van onze opdrachten.  Het praktijk programma had de volgende onderdelen: een creatief programma, met veel tekenen, kleuren en schilderen, een reken deel met steeds meer getallen en sommen, een beeldprogramma met allerlei posters en tenslotte gewoon een spelprogramma ( dat is vooral Rummikub geworden). Daarnaast hadden we het tuin onderdeel en als laatste het sportgedeelte.kasempa trimester update 8

We hebben in elk geval hun creatieve talenten voor zover aanwezig aangeboord. Met behulp van een aantal telraampjes en zelf gemaakt monopolygeld weten de meesten nu beter wat geld wisselen is, dan drie maanden geleden.

Er staat sinds vandaag een opbergkast in hun eigen ruimte, waar alle door ons ingebrachte spullen worden opgeslagen en beschikbaar zijn, als ze wat anders willen doen. Hele dagen televisie kijken en niks horen is een heel stuk verminderd.

kasempa trimester update 8aDe groentetuin is eigenlijk ook een succes. Niet vanwege de geweldige opbrengsten ( die komen nog) maar vanwege het stukje voor stukje opbouwen van zo’n tuin. Ieder kind met een eigen stuk, waar eerst geleerd is wat een zaaibed is en daarna hoe het verplanten en de plantbedden werken. Zeker de helft is later goed in staat een eigen tuin te maken.

Het sport programma heeft een hele bijzondere ontknoping gekregen. Na regelmatige balsport onderdelen en mikken van de bal op water flessen als een soort kegelen, hebben een aantal met de provinciale wedstrijden van enkele sportdagen mee kunnen doen en zijn we nu drie kinderen kwijt die vanwege hun prestaties zelfs als afgevaardigden in de tweede stad van Zambia de nationale sportdagen mee mogen maken. Top toch?

Vanaf het begin hebben we veel aandacht gegeven aan de technische staat van het nieuwe gebouw en dan vooral gericht op het kunnen huisvesten van 40 kinderen. Er is nu een keuken die dat aantal aan kan, inclusief kastruimtes. De elektriciteit is verbeterd. Al het loodgieterswerk is verbeterd en sterker gemaakt. Alle bedden zijn nu voorzien van muskietennetten en elk kind slaapt op een eigen matras. Bij elk bed staat nu een eigen Afrikaans krukje om spulletjes op te leggen. Alle toiletten en douches zijn voorzien van een gordijn, voor voldoende privacy. Er staan in alle ruimtes minstens 2 bezems. Er hangen huisregels aan de deuren en een corvee/lijst voor het schoonhouden van het gebouw. De tafels zijn van kleden voorzien en de centrale ruimte is voorzien van een grote wandschildering die de kinderen samen gemaakt hebben.

Tenslotte hebben we ons gestort in de speciale projecten. Hoe krijgen we het goed georganiseerd. Dat het controleerbaar is en dat de winst uitsluitend ten goede komt aan de kinderen en de ouders die de internaat kosten niet kunnen betalen. Het fundament van de Hammer Mill voor het malen van mais is gereed. Dat gebouw gaat er nu komen. De ouders zijn betrokken. De machine kan met 2 maanden geïnstalleerd worden. Voor het eind van het jaar weten we of er voldoende geld verdiend kan worden. Als dat zo lukt, kan er met het kippenproject gestart worden. De Ouderraad is nog nimmer zo betrokken als in deze periode.

Tenslotte hebben we enkele privé personen bereid gevonden om namens ons de speciale projecten te monitoren.  Het zijn eigenlijk onze ogen die als waarnemers de continuïteit van het project kunnen borgen. Dat laatste voelt voor ons nog bijna als grootste resultaat naast het praktijkprogramma met de kinderen.

(geplaatst 31-03-2014)

Weblog 7

Ontmoetingen…….

Op een kruip door paadje met modder en stenen loopt een grote Zambiaan met een wat verschoten, oud rood pak en een grijze hoed met een radio aan een riem zoals veel Gooise vrouwen hun tasje dragen. Met zijn grote hoge schoenen zet hij heel  voorzichtig stap voor stap. Met zijn wandelstok vangt hij iedere onzekerheid op. Hij gaat een stap opzij als we langs hem lopen en op dat moment gaat hij tegen ons praten in lokale taal. Verstaan er niets van, maken iets van een groetend gebaar en lopen door. Vandaag laat onze hulp een foto zien van haar ouders……..het was haar vader dus. Zij vertelde dat hij een gezellig praatje met ons wilde maken en wij gewoon doorliepen. Dat was geen beste beurt.

In het winkeltje van onze kennis, kwamen we ineens een Amerikaanse vrouw tegen die ( wat heet Amerikaans) al 40 jaar in Zambia woont en leeft en beter de lokale taal spreekt dan onze Zambiaanse kennis van de winkel. Wij moesten eens bij haar langs komen.  Dus gaan wij op onze fietsen een zaterdag later naar haar huis. Daar ontmoeten we één van haar drie Zambiaanse, geadopteerde dochters. Zij was er niet. Maar ze zou de boodschap doorgeven. De volgende dag kwam ze onverwachts bij ons langs. Wat een geweldige vrouw, belangstellend, relativerend en direct schakelend op haar netwerk. Jullie moeten Johnson Kati Lamawada ontmoeten ( gebruikte namen zijn verzonnen!). Hij woont hier 5 kilometer vandaan op de weg naar Kaoma en dan bij de kerk, schuin rechtsaf.

Twee dagen later fietsten we richting Kaoma. Anke zonder versnelling, staand op de pedalen. Bij de kerk rechtsaf en jawel, dan weet iedereen waar Johnson Kati woont. Nog 300 meter. We voelden ons even terug in de tijd: het smalle paadje door de bush, langs hutjes met veel rook uit het dak, overal wel mensen en kinderen, gelach en soms een schreeuw. En plotseling komt daar een sympathieke man aan strompelen, keurig in de kleren, zwaar verminkt, ondersteunt door twee grote okselkrukken, waardoor hij bijna hangend zijn onderlijf voortbeweegt. ‘You are mister Johnson Kati Lamawada’ welke vraag met een grote glimlach werd beantwoord. kasempa trimester update 7aWij komen voor jou. Waarop hij zich al omdraaiend zei: kom mee naar mijn huis. Tot onze schaamte nog weer 200 meter terug strompelen. Op drie stoelen voor zijn hutje aan de praat en even later met zijn ernstig misvormde vrouw erbij op de foto. Hij kende de voorzitter van de gehandicapte organisatie van Kasempa. Die woonde slechts één kilometer verderop.

Wij op zoek naar Mister Yellowson Makabone. Even verderop kwam er iemand speciaal voor ons het kerkje uitlopen en vroeg wie we zochten. Yellowson woont hier aan de overkant van de grote weg. Wij dus, halsbrekend, door grote greppels naar de overkant en prompt stond daar een grote Zambiaan met één arm. Op onze vraag of hij Yellowson kende, kwam ook hier een hartverwarmende glimlach op zijn gezicht. Op zijn vraag: wat maakt dat twee blanken op fietsen naar hem op zoek zijn, volgde wederom een lang en mooi gesprek over onze zorg hoe je het beste gehandicapte kinderen, die tot nu toe volledig ontkend zijn, kunt helpen zich alsnog te ontwikkelen.  Na 10 minuten kwam zelfs Johnson Kati aan strompelen, omdat hij graag bij het gesprek wilde zijn. Zij wilden ons allebei graag helpen. Eventueel een les verzorgen en ook voor de radio spreken om ouders te motiveren. Super mensen. We hebben ze gevonden. Op de terug weg met steile hellingen, hadden we zo een stuk van de tour de France kunnen doen. Heerlijk zulke energie. Gehandicapten die om niets vragen, zeker geen geld en trots zijn dat ze in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Wat een voorbeelden.

(geplaatst 17-03-2014)

Weblog 6

Special projects. Het woord  alleen al moet je nieuwsgierig maken. Het is ook bijzonder.

Zoals al eerder geschreven is het internaat of de Boarding Unit, niet rendabel te krijgen. We praten dan vooral over alleen uitvoerende kosten, zoals eten, wasmiddelen, schoonmaakspullen en een beetje elektriciteit. Het grootste dilemma is het aantal kinderen dat zich aanmeld ( nog te weinig) en het aantal ouders die dat wel zou willen, maar geen geld heeft om hun bijdrage te betalen. Wat nu?

Daar is voor bedacht om één of enkele speciale projecten op te zetten, met lage investeringskosten, een solide productie en grote opbrengsten, waardoor er geld komt dat gebruikt gaat worden, om het voor de hierboven beschreven kinderen, als nog mogelijk maakt naar het internaat te komen en eindelijk dat eenzame en uitzichtloze bestaan in de bush, om te ruilen voor een kans op onderwijs.kasempa trimester update 7

Hoe ga je zoiets opzetten, hoe ga je het runnen, wat gebeurt er met het geld en vooral wie is waarvoor verantwoordelijk en hoe zorgen we dat alle netto opbrengsten ten goede komen aan de doelstelling: ouders helpen om het internaat geld te betalen, zodat ook die kinderen ver weg in de bush onderwijs kunnen krijgen.

Deze speciale projecten, worden met name rendabel door steun en financiering van elders. In dit geval van “Op Eigen Benen”. Het zijn echter commerciële projecten. Privé gefinancierd en privé gerund en dus geen overheid, maar de overheid wil wel graag toetsen op kwaliteit en veiligheid. Een hele goede zaak. Bovendien wordt het op schoolterrein gerealiseerd en is het Ministerie van Onderwijs er op zijn minst bij betrokken. Veel lastiger is echter dat het management van de school die het initiatief genomen heeft geen managers van business zijn. Hun houding is vooral: als er geld is en er zijn stenen, dan ga je eerst bouwen en de  rest komt vanzelf!

De tijd dringt. Via “Op Eigen Benen” kon er al in januari een tweede hands maismolen gekocht worden. In april start de grote maisoogst. Ook al zal er het hele jaar mais gemalen moeten worden, toch had de molen  reeds operationeel moeten zijn. Opnieuw en dankzij “Op Eigen Benen”, die daarmee ook het beleid van HDA controleren, is er eerst om een plan van uitvoering gevraagd, waarin vele vragen beantwoord moeten worden, voordat we echt kunnen beginnen. Doordat wij alleen maar ter plaatse werken en aanwezig zijn en het netwerk nagaan, kunnen we inmiddels een goed beeld vormen, wat er allemaal voor komt kijken.

Een doorbraak was er afgelopen week toen opnieuw het Zambiaanse bestuur van HDA naar Kasempa is gekomen. Met de school, de Ouderraad en de ouders van de kinderen in het Internaat is besloten om een speciale commissie samen te stellen, onder gezag van de Ouderraad die verantwoordelijk wordt voor speciale projecten, zoals de maismolen. Het is nu een kwestie van een bedrijfsplannetje, met correcte cijfers, een begroting en een plattegrond/ bouwtekening en dan kunnen we los. Ja, ‘we’ , wij maken misschien nog net het graafwerk voor de fundering mee. Als de basis maar solide is en er in 2015 drie keer zoveel kinderen speciaal onderwijs kunnen krijgen.

Ondertussen worden de kinderen in ons huidige praktijkprogramma steeds vrijer en creatiever. Het blijft een feest om dagelijks die blije gezichten mee te maken en dan te bedenken dat ze vrijwel niets hebben.

(geplaatst 04-03-2014)

Weblog 5

Nogmaals de kinderen. Het is een bijzondere groep en samenstelling, zoals we de vorige keer aangaven. Iedere dag als we op de fiets het weggetje naar het Internaat inslaan, dat is dan altijd nog 400 meter, komen er altijd een paar aangerend om onze fietsen over te nemen en wij het laatste stuk kunnen lopen. Telkens hebben dan twee geluk, de rest wacht af of komt alsnog op ons afgestormd en omhelzen ons dan stuk voor stuk. Tegenwoordig gaan we eerst even in de tuin kijken naar hoe alles ervoor staat. De temperatuur is dan op het heetst van de dag en kun je echt nog geen buitenactiviteit ondernemen. Vrijwel zwijgend loop je dan naar de groentetuin en geef je ieders tuintje aandacht. Vaak gaat dan je duim in de lucht of geven we het dove gebaar voor ‘nice’.kasempa trimester update 5-4

We hebben een vijftiental zaden meegenomen en als het schikt gaan we dan even één rijtje van iets zaaien. We geven dan geen instructie, maar doen het gewoon voor. Daar kijken ze allemaal heel goed naar. Ze maken nu al zaaibedden die ze verder niet in Zambia kennen en die straks goed te irrigeren zijn als de droge tijd aanbreekt. Zodra ze allemaal het goede geultje hebben gemaakt om te kunnen zaaien, krijgen ze allemaal een blauw dopje van een waterfles, waarvan we er alleen al 10 per dag als drinkwater gebruiken. Dan is het echt dringen om ons heen om elk dopje gevuld te krijgen met zaad. Bij het verdelen van de zaden  krijgen we een snauw en een grauw van de één en daarna van de rest omdat ze dan toch nog wat meer willen dan de ander. Daar houden wij altijd een paar hele lelijk kijkende kinderen aan over, die wij dan weer smakelijk uitlachen.kasempa trimester update 5-2

Een aantal doen het heel goed. Dat worden wel  toekomstige boeren. Een aantal bakt er niets van. We hebben er twee die soep zaaien. Alles gaat door elkaar en over elkaar heen.  Soms moet je dat echt maar zo laten.  We hebben overigens nu al drie dagen en nachten vrijwel constante regen. Van watergeven is voorlopig even geen sprake. Dat hebben ze tot nu toe met onze waterflessen gedaan. Een nieuwe tuinslang ligt al klaar. De flessen vol water gebruiken we nu om met de leren handbal een soort flessen-kegel-spel te doen. Uiteraard krijgen ze punten voor het aantal omgegooide flessen. Super fanatiek en dat geldt voor jong en oud. Het mooiste is hoe ze dan naar elkaar wijzen als de kanjer van de groep die keer laag gescoord heeft.

Gisteren stonden wij beiden ineens in het, op dat moment voor ons nog onzichtbare, spoor van grote zwarte mieren. Een tel later beginnen ze allemaal te gillen en te wijzen naar onze schoenen en benen. En terwijl wij bij de eerste beten staan te dansen , te stampvoeten en met onze handen de mieren van ons af te slaan, juichen ze allemaal van de pret. Sport blijft een hoogtepunt. Nu nog iets verzinnen voor de avonden. Ze hebben niks, geen spel, geen internet(!), geen leesboek en geen tijdschrift of stripverhaal, alleen als er verbinding is en elektriciteit een ouwe TV, waar de meesten dan weer niets van verstaan. Gelukkig konden wij vandaag 6 spaarlampen monteren. De afgelopen maanden hebben ze met donker in donker gezeten en dan zijn de avonden dubbel lang en saai.kasempa trimester update 5-5

Onderlinge conflictjes zijn aan de orde van de dag. Een venijnige kneep van een dun velletje van je arm, of een por in je rug, of gewoon een klap op een hoofd, altijd gevolgd door veel boosaardige gebaren , maakt het voor ons volkomen onduidelijk wie we straf moeten geven. Daar is geen beginnen aan, ook al denk je wat een rotzakje of krengepit. Voor ons is er maar één reactie we sluiten ze allemaal in de armen. Ieder conflict is dan gebroken.

(geplaatst 21-02-2014)

Weblog  4

Het programma met de kinderen. Wat kun je doen als niet deskundige. Wat kun je doen met een groep waarvan het niveau en leeftijd zo ver uit elkaar ligt. Nog los van een viertal vrijwel kansloze jongeren met een forse geestelijke handicap en een niveau van een klein kind, omdat ze door hun ouders uit schaamte al een heel leven ( 15 tot 20 jaar) buiten de gemeenschap zijn gehouden. Vandaag kregen we te horen van een kind van 13 , als HIV positief geboren en nog steeds in leven met zware medicijnen en net een 2 jaars behandeling tegen TBC achter de rug. Daarbij zeer forse bijverschijnselen van de medicijnen.  Dan de grote groep doven, waarvan sommige ook een geestelijke beperking hebben. Zo ook vandaag een radeloze vader die vroeg of zijn dochter ( ongeveer 18 ) in het centrum zou kunnen wonen, want ze was thuis niet meer te handhaven. Ze zwerft 20 uur per dag op straat, trekt met allerlei hele vage figuren op, is doof en kan geen zelfdiscipline opbrengen om iets van structuur te volgen. Wij hebben haar de afgelopen drie weken 2 keer een uur in ons programma gehad.kasempa trimester update 4-1

Voor de ochtend zijn drie special teachers, die voor 6 of 7  niveaus lesstof moeten aanbieden. Bijna niet te doen. Het aller moeilijkste is voor ons om te zien hoe een 3-tal volkomen goed opgeleide dove jongeren in een groep zitten met alle beperkingen van de anderen om zich heen en in een leef omstandigheid wonen waar ze als een groot gezin met elkaar moeten optrekken en zorgen. Dan staan wij er soms echt wel eens machteloos bij te kijken.

Naast de drie teachers die het lesprogramma draaien, verzorgen wij dagelijks het praktijk programma. Tot nu hebben we telkens met de hele groep gelijktijdig opgetrokken. Samen creatief knutselwerk, samen tekenen en schilderen, samen met de groentetuin aan de slag. Wat we inmiddels weten is dat de helft iets praktisch met tuinieren kan doen en daarvan zijn er 5 echt goed. Voor het creatieve werk zijn er ook 5 die er boven uit steken. Helaas zijn dat ook merendeel dezelfde 5. We hebben van één ontdekt dat ze goed is om met heel veel geduld een soort miniatuurborduurwerkje te maken van prachtige kwaliteit. Eén, waarvan we de moed bijna hebben opgegeven blijkt een verborgen kunstschilder te zijn, wel met sterk modernistische en expressieve uitingen. Een ander blinkt uit in netheid. Wil wel opruimen, maar voelt zich terecht gekwetst als ze als enige de vuile troep loopt op te ruimen.

kasempa trimester update 4-2Vanaf volgende week gaan we in kleinere groepjes werken en voor sommige iets individueels opzetten. Zal niet eenvoudig zijn, want we werken met zijn tweeën en je moet echt overal op letten. Het geluk is dat de zaden gaan kiemen en met dit warme vochtige weer, we toch hopen met enkele dagen te kunnen gaan verplanten. Dat is gewoon een mooi en geduldig werkje, waar ze allemaal in elk geval mee aan de gang kunnen. Deze week willen we ook doorpakken met een grote wandschildering, waar voor ze allemaal kleine ontwerpjes in de vorm van de meest uiteenlopende figuren  hebben ingeleverd ( huizen, dieren, mensen en….dove gebarentaal). Ook gaan we deze week van rubberbinnenbanden, die helaas niet tweedehands te krijg zijn, maar die we in de Copperbelt nieuw hebben moeten kopen, polsbandjes maken. Voor elk met een eigen breedte en motief.

Iedere week sluiten we af met een dia voorstelling van de foto’s die we die week gemaakt hebben. Een super moment. Groot plezier als ze een ander gek zien doen of net lachwekkend op de foto is gekomen. Hoe meer details, zoals hun blote voeten onder de stoel waar ze op zitten, zorgen voor veel hilariteit.

(geplaatst 12-02-2014)

Update 3 van Anke en Rudi

Kasempa Education Centre for Disability, dat lijkt nu de naam te zijn van het Centrum, wat wij al tig namen hadden gegeven. Vooruit maar, ook al is het veel te lang, het dekt wel de lading. Het is geen school ,maar een opleidingscentrum of een centrum voor ontwikkeling van kinderen/ jongeren met een handicap. Dat het geheel met de plaatsnaam Kasempa begint heeft er alleen mee te maken dat het zelfs nationaal als uniek wordt gezien hoe dit project is opgezet.kasempa trimester update 3-2

Dit keer wat meer over de jongeren, waar we tot nu toe mee te maken hebben. Het kan geen namenlijst worden, maar het zou wel leuk zijn, omdat wij niet anders dan de hele dag met hun namen werken. De jongste is 12 jaar. Van de oudste denken we dat hij de 20 gepasseerd is, maar het kan ook 19 zijn. Dat laatste hebben we nu met hem afgesproken. Een hele goede Zambiaanse vriendin van ons denkt dat ze ongeveer 67 is, maar zeker weet ze het niet!

Van de 20 jongeren, waarmee we nu dagelijks te maken hebben, zijn er 11 doof. Eén jongen van 15 is op veel latere leeftijd doof geworden en kan als enige Engels spreken. Dat doet hij overigens bijna niet. Dan hebben we drie jongeren met een fysieke handicap en de anderen hebben een geestelijke beperking.

Eén jongen van 14 kan nauwelijks tot 6 tellen! De taal ontwikkeling van beide laatste groepen is heel beperkt. De dove kinderen zijn onze best ontwikkelde groep. Daarmee werken we dagelijks in een stille omgeving. Ook als de special teacher of de ‘moeder van het centrum’ voor ons dingen vertaald, gebeurt dat ook zwijgend. Een andere jongen is een echte druktemaker en doet vrijwel alles verkeerd en op het verkeerde moment. Gisteren schepte hij het zand van een paadje op de schitterende grond van een stukje groentetuin. Vandaag liep hij door een net mooi geharkt zaaibed en toen ik hem daarop wees, liep hij terug om zijn sporen te wissen, zonder in de gaten te hebben dat hij op die manier weer nieuwe sporen maakte. Dan is het voor de anderen echt even pret. Het ergste is dat zijn ouders hem een naam hebben gegeven die in het Zambiaanse ook druktemaker betekent. Wij vinden het een schatje en sluiten hem maar wat graag in onze armen.kasempa update 2a

Door de fysieke en geestelijke kracht van de meeste dove jongeren, kunnen we tot op heden verrassend veel met de hele groep doen. Als we in de tuin bezig gaan of zijn, kunnen wij niet de hele tijd zeggen hoe het moet. We doen het gewoon. Want ze zijn heel goed in nadoen. Zodra wij gaan spitten, spitten ze allemaal. Zodra wij de slechte graswortels eruit zoeken met de hand, doen zij dat ook. En als wij een zaaibed gereed maken doet de rest dat allemaal precies zo. Tot je ineens een schrikbarende kreet hoort en inmiddels precies weet da achter je rug de één het werk van de ander hindert of het foute stuk grond aan het bewerken is.kasempa trimester update 3-4

Voor hen is alles wat we doen nieuw. We maken dagelijks een programma waar voldoende afwisseling in zit. Wat ze niet altijd leuk vinden, maar wel doen en achteraf vrijwel elke dag ons heel tevreden staan uit te zwaaien. Het meest aandoenlijke is echter de wijze waarop we worden binnen gehaald. Dan gaat er wel even wat door ons heen, hoe het straks verder moet als dit trimester is afgelopen en het volgende trimester weer als van ouds verder gaat of………zou er een ander echtpaar zijn die zoiets voor drie maanden willen begeleiden!

 

(geplaatst 09-02-2014)

Na een week Kasempa……

Tussen aankomst en nu lijkt wel een maand te zitten, zoveel nieuwe indrukken.

Met bijna dagelijks 30 graden en geregeld een zware onweersbui is het zoeken van ons bestaan intensief. Inmiddels kennen we Kasempa als één van Zambiaans mooiste plaatsen in een uitgestrekt gebied zonder verdere voorzieningen dichtbij. De bewoners beginnen ons te herkennen als de twee Nederlanders op een fiets. Soms met hordes kinderen achter ons aan tijdens ons dagelijkse ritten naar het Boarding Centrum . We gaan dan langs de grote Kasempa school met 1500 leerlingen. Het hoofd van de school Mr. Kalele en de special teacher Mr Kakoma zijn ons trouwe partners vooral in het plaatselijk overleg.

De organisatie waar wij feitelijk voor werken heeft als standplaats Solwezi. Daarmee is dagelijks contact niet mogelijk en nog niet direct nodig. Het bestuur van Holland Disabled Association heeft ons wel helemaal in de armen gesloten  en doen hun uiterste best om mee te denken. Hun eerste verzoek is om te zorgen dat we een beetje als ouders van betekenis kunnen zijn voor de jongeren.

De kinderen en jong volwassenen reageren gelukkig heel enthousiast op ons . Ze hebben geen flauw idee dat er twee grijze gepensioneerden drie maanden met hun allerlei projectjes gaan doen.

Van de 30 geregistreerde kinderen hebben we er nu ruim 20 in de lesbanken zitten. Ze krijgen allemaal speciaal onderwijs van drie speciaal opgeleide teachers onder leiding van Mr. Kakoma.

Wij moeten nog uitvinden waarom die laatste 10 er niet zijn. We weten dat er nog steeds ouders zijn die het lesgeld en het kostgeld voor het Boarding Centrum niet kunnen betalen. Van de 20 in de klas wonen er nu 7 in het Centrum. De andere 13 wonen in Kasempa op loopafstand. Van de 20 leerlingen in de klas zijn er 13 doof! Dat maakt het werk heel bijzonder. Slechts twee 15 jarigen kunnen engels lezen en een beetje schrijven. Onze trouwste metgezel is Patricia, de ‘moeder van het centrum’, een jonge vrouw, in dienst van het ministerie van Onderwijs die als taken heeft: de algehele verzorging van het Centrum, dwz. schoonhouden, ook het eten voor degenen die op het centrum wonen, de inkoop en de was. Zij slaapt zelf ook op het centrum en heeft zodoende ook een taak om de zorg voor de kinderen op zich te nemen en in te grijpen als er één ziek is. Tot op heden was er iedere dag minstens één kind ziek met Malaria. Vanaf april tot nu heeft zij de lokale doven taal zich volledig eigen gemaakt. Het is kasempa update2bewonderingswaardig om te zien en te weten dat zo iemand dag in dag uit inclusief de weekenden met die kinderen optrekt en letterlijk als een moeder hen verzorgt.

Bij ons creatieve programma is zij altijd in de buurt om dingen uit te leggen en soms draait ze gewoon mee. Tot op heden hebben we drie lijnen uit gezet; creativiteit met kleuren, overtekenen, vouwen, knippen en schilderen, een tweede lijn met sportactiviteiten en de groentetuin als derde lijn. Echter voor de tuin moet er eerst heel veel met minimale gereedschappen ( ook lokaal helaas weinig te krijgen) worden voorbereid. Voor de sport hebben we naast een volleybalnet een oranjebal van “right to play” ingezet waar onze beide eigen  kinderen zoveel blijdschap mee gezien hebben op hun reis naar China in 2008. Diezelfde blijdschap zagen wij hier zodra de nog niet opgepompte bal uit onze bagage kwam.

Voor ons is één ding duidelijk: wat een trieste werelden van elk individueel kind en wat een dankbaar werk.

(geplaatst 31-01-2014)

Anke en Rudi zijn inmiddels gearriveerd in Kasempa en hebben hun intrek genomen in de woning waar ze de komende maanden zullen verblijven. De eerste kennismaking met de kinderen en met het bestuur van HDA is inmiddels geweest. Hieronder hun eerste verslag……

Aankomst

Tuurlijk is 4 dagen reizen doodvermoeiend, terwijl je dikke voeten hebt van het uren en uren zitten. Vliegtuig, wachtruimtes en de Toyota Hi-Lux. Daarna drie dagen verblijven in een paradijselijke omgeving in de provinciehoofdstad om helemaal te aarden en alles voor het project voor te bereiden. Ondertussen loopt je lijf vol met indrukken. Natuurlijk domineren de beelden van destijds met overal mensen, veel opgewektheid, vrouwen die sjouwen met kinderen in doeken  en mannen die met niks doen heel gewichtig zijn. Opvallend is de spectaculaire economische ontwikkeling die Zambia de afgelopen jaren heeft doorgemaakt. Overal is handel, overal is gebouwd, overal lopen mensen in nette kleding en met schitterende kapsels. Er rijdt een macht aan luxe auto’s. Overal een enorme drukte. Alleen van milieu hebben ze nog niet van gehoord, met uitzondering van een spaarzaam zonnepaneel, dat je hier en daar stoffig te koop ziet staan. Voor de recycling markt moet er een enorme markt liggen, ondanks dat iedereen alles probeert te gebruiken.

Er is op het eerste gezicht maar één oorlog; dat is de strijd tussen de grote economische industrieën (de mijnen) en de overheid aangaande het onderhoud van wegen. Over de laatste 100 kilometer vanaf de hoofdstad Lusaka naar onze provincie hoofdstad Solwezi ( 150.000 inwoners) hebben we 4 uur gereden. Dat heet een economische hoofdstructuur en in deze stad Solwezi zijn de wegen vrijwel onbegaanbaar. Tuurlijk het is nu midden regentijd, met uitzonderlijk zware regenbuien. In ‘onze tijd’ had je één hoofdweg met drie of vier zijwegen, waarlangs het regenwater altijd weg kon. Maar met deze enorme uitgestrekte stedelijke schaal is het water niet af te voeren en ontstaan er indrukwekkende modderbakken in woonwijken.Anke en Rudi1

De organisatie van ons project zit als volgt in elkaar: dé grote school in ons dorpje Kasempa met 1500 leerlingen is het vertrekpunt. Daar hangt een gebruikelijke publieke structuur boven met een DistriktsOverheid en een provinciale Onderwijs Overheid. Van de 160 gehandicapte kinderen in het Kasempa district die de afgelopen jaren in kaart zijn gebracht is er door de school een speciale unit gebouwd waar in eerste instantie ruimte is voor 40 kinderen. De school heeft een speciale onderwijzer aangetrokken om deze kinderen (grotendeels doof) te onderwijzen. Het uitgangspunt is geïntegreerd onderwijs voor alle typen kinderen! Voor een aantal jongeren ( 12 tot 19 jaar) zal dat nog niet lukken. De meeste gehandicapte jongeren hebben nog helemaal geen onderwijs gehad!

Om deze speciale unit te realiseren is er door de school een intensief overleg opgezet met de ouders of verzorgende familieleden. Naast de Overheidsinstanties en de schoolorganisatie is dit de derde en meest belangrijke tak van invloed. Om een professionele inbedding te krijgen voor de gehandicapten is aansluiting gezocht bij een reeds bestaande gehandicapte organisatie met reeds jarenlange ervaring in de provinciehoofdstad Solwezi: de Holland Disabled Association, in het kort HDA. Deze organisatie is de vierde partij in deze structuur. Zij hebben besloten om de speciale unit in Kasempa te helpen ondersteunen, zowel technisch, als met kennis, als met financiën. Het is deze HDA,  een club van Zambiaanse gehandicapten, waar Anke en ik een jaar geleden ons aanbod hebben gedaan om ons in te kunnen zetten.

Anke en Rudi2Naast deze HDA, die in 2002 is opgezet door pater Pius (Father Pio) van de Franciscaner Paters is er een fondsorganisatie opgezet, de nummer vijf in de rij, die wij kennen als Stichting Op Eigen Benen (www.eigenbenen.nl) . Het zal voor ons de kunst worden om enerzijds heel bescheiden te participeren in het overleg van de vijf beschreven organisaties om een perspectief te bieden voor de gehandicapte jongeren in Kasempa en anderzijds met heel veel geduld per kind de talenten zichtbaar te maken, waarmee ze vertrouwen krijgen in hun eigen kunnen voor een zelfstandige plek in de Zambiaanse maatschappij.

 

 

 

(geplaatst 22-10-2013)

Het internaat in Kasempa is nog maar net open of er is al een enthousiast  initiatief. Het idee is om te kijken of ze in Kasempa in hun eigen onderhoud kunnen gaan voorzien. Hieronder meer informatie hierover en de plannen die er liggen van Anke en Rudi. Als er nog vragen zijn, neem dan gerust contact  met ons op!

Zambia Kasempa eerste trimester RGKasempa trimester2